عزیزان دلم یادتان باشد که

در قلب انسانها دری وجود دارد که فقط از درون

گشوده می شود. ما انسانها هستیم که می توانیم این در را از درون

بگشاییم و اجازه دهیم که خداوارد شود.

در تمامی سالهای عمر ما او بیرون خانه قلبمان ایستاده است

و بر در می کوبد و اجازه ورود می خواهد.

چه هنگام این در را به روی او خواهیم گشود؟

و

من این گلها را به شما

عزیزان

تقدیم می کنم.

سلام دوستان گلم:

                        سال نو همه تون مبارک

   من با تمام وجودم و از صمیم قلبم سال خوبی را برای شما آرزومندم.

به تک تک شما عزیزان که هرکدام بهترین هدیه خداوند به جهان هستید و در نوع خود زیباترین شاهکار الهی هستید سال نو را تبریک می گویم.

...پشت خانهء تمام ساعتهای شنی، حرفهایی لانه دارند از جنس زمان ، خسته وتکراری، پر از طعم سکوت.

پشت اسم تمام نخل مرداب ها ،منطقی هست کهنه از جنس بالهای سنجاقک. و پشت تمام خاطره های سبز، خورشیدی هست بی تاب، در انتظار یک نیلوفر از جنس طلوع محض:" من و تو هنوز آوارهء طلوعی دیگر."

تقصیر ماست که نمی دانیم خورشید شب ها کجا می رود، تقصیر ماست که هرروز با پرواز مادربزرگ ، قصهء کوه وابر وماه را از یاد می بریم. تقصیر ماست که همیشه خواب می مانیم و شاید بازهم تقصیرماست که برای پوزش از محضر آبی آسمان، حتی طلوعی هم نقاشی نمی نکیم.

ما را ماه افسون می کند و خورشید بیمار، باور کن تقضیر خود ماست که شادی مورچه های کوچک را نمی بینیم  ، وقتی لانه ای می سازند پر از دانه های آفتاب، من و تو شاید هنوز...  .

...بیا  رها باشیم و پراز بال، کاسهء آب باشیم و پرازنور، قصه باشیم و پراز حماسه، امید باشیم و پراز فردا، زندگی باشیم و پر از عشق، پراز اوج ، پرازحس اشک، پراز دانه های آفتاب.

طلوعی دیگر ، یغنی خوابی دیگر در یک بیداری دیگر، طلوعی دیگر یعنی یک مستی دیگر در یک هوشیاری دیگر و طلوعی دیگر یعنی یک جفت چشم دیگردر یک نگاه دیگر، یک آسمان دیگر.

طلوعی دیگر یعنی خورشیدی دیگر، خیالی دیگر، خدایی نزدیکتر...  .

                                                                       " استاد عزیزم "

   وقتی که دلت گرفت ، وقتی دلتنگ شدی، وقتی دیدی هیچ کس نیست که باورت کنه، وقتی فهمیدی که کسی نیست به حرفها و درددلهات گوش بده، برو کنار پنجره، پنجره رو باز کن ، یه نگاه به آسمون بنداز فرقی نداره صبح باشه یا شب، آفتابی باشه یا ابری، فقط بهش نگاه کن.

   نا خودآگاه احساس آرامش وجودت رو تسخیر می کنه. روحت به پرواز درمیاد. می ری تا اون بالابالاها، تو اوج ابرا، کنار مهربونی که هر چقدرهم پیشش بمونی راضی نمی شی که ازش دل بکنی.

   یه لحظه چشماتو ببند. آروم هوای تازه رو تو ریه هات وارد کن، بذ اراحساس کنی دفعه اولته که داری این قدر خوب نفس می کشی. وقتی آروم شدی می فهمیدی که اون قدر تنها نیستی چون یکی هست که همیشه با توست.

   اگه اشکات جاری شد بی خیال، بذ ار ببارن. اون موقع است که به آرامش واقعی رسیدی وپشتت واسه مقابله با مشکلات محکم تر شده و حالا با توکل بیشتر سعی کن . نه تنها وقتی دلتنگی  بلکه  همیشه، حتی اگه یه ذره هم که شده به سراغش بری و باهاش درددل کنی و

                                            یادت باشه که:

                       هیچ وقت پیوند چشماتو با آسمون قطع نکن

دنبال یک سحر می گردیم در اشیاء این ذرات مرده خاموش:

مواد جادویی، عینک سحرآمیز، جاروی پرنده... تا موفق باشیم و قدرتمند... دنبال یک برگ برنده ایم برای موفقیت، همیشه همین طور بوده، جملات سحرآمیزی که با گفتنش همه چیز تغییر می کند، در یک چشم به هم زدن.

یادمان رفته، یادمان رفته و کاش به خاطر بیاوریم که اگر جادویی هم باشد در دستهای ماست، ما جادویی هستیم. سحر در دستهای ماست که می تواند خلق کند، تلاش دستهای ماست که می تواند جادو بیافریند.

باورش سخت نیست اگر به خاطر بیاوریم که قدرت دستهای مادرمان بود که پرورشمان داد. چرا باور نمی کنیم بودنمان در هر صبح معجزه است.

دستهایی که اشکی را پاک می کنند و قلبی را التیام می دهند یقینا معجزه آفرینند. هرگز فراموش نکن: شاید آن زمان که تو به دنبال بهترین هدیه برای دوست داشتنی ترین فرد زندگی ات هستی، دستهای تو بهترین هستند.

به خاطر بسپار: آرامش دستهای تو برای یک بیمار بهترین التیام است.

« دست هایت را دریغ نکن »

چه چیز می تواند به اندازه دستهایت و به این سادگی احساس عشق و دوست داشته شدن و اعتماد به نفس را به فرزندت ببخشد؟

یادت نرود، یادم نرود، تک تک ما وقتی آمدیم با برگهای

برنده آمدیم همه ما برنده ایم اگر به برنده بودن و برنده شدن

معتقد باشیم. اگر بدانیم که اصلا نیازی به هیچ جادوی خارجی نیست.

بزرگترین جادو دستهای ماست و ما هرکدام در قبال این جادو مسئولیم.

                                   « پس دستها را دوست بداریم »

.....یک تکه سنگی برداشت وپای لاغرسگی رانشانه گرفت . چندلحظه بعد سنگ به پای سگ خورد و زوزهُ او به آسمان رفت چند خیایبان آن طرفتر نوزادی چندلحظه دیر نفس کشید و کبود شد. مادر غمگین نوزاد ازدرد فریاد کشید . سارهای ترسیده از روی شاخه پریدند . نگاه راننده ای برای یک آن به آنها دوخته شد. همزمان، همسرش تکه نانی دردستش گرفته بودتا آن را قوت کبوتری سرمازده سازد. صدای شکر کبوتر به آسمان رفت و هاله ای از نور دور راننده راگرفت واو پایش را روی ترمز گذاشت . پنج نفر سالم ماندند تا به زندگی ادامه دهند . صدای صلوات مسافرها به آسمان رفت یکی از آنها پدر نوزاد بود. ناگهان در اوج ناامیدی نوزاد کبود شده، نفس کشید و به زندگی بر گشت.

مردی مهربان پای خون آلود سگ را بست وآن را سیر کرد. موج مهر اوتا ستاره ها رفت . فرشته ها که فقط خوبی را می فهمیدند و چند نفس هوا را از طرف خدا به پیرمردی محتضر هدیه دادند تا او چند لحظه بیشتر زنده بماند. شاید به قدر آخرین نگاه پرمهر پدری بر فرزندان خویش وخواندن اشهدش.

.

نانهای داغ روی دستش بود و سرخوشانه به خانه می آمد. او سگ نحیفی را دید. سنگی را برداشت اما چون جملات این سطور را خوانده بود آن را بر زمین گذاشت و در عوض تکه ای نان را به کبوتری که در آسمان بود ، نشان داد.

                         اي همه مردم! در اين جان به چه كاريد؟

                         عمر گرانمايه را چگونه گذرانيد؟

                         هرچه به عالم بود، اگر به كف آريد؟

                         هيچ نداريد اگر كه عشق نداريد

                         واي شما دل به عشق اگر نسپاريد!

                         اگر به ثريا رسيد هيچ نيرزيد!

                                عشق بورزيد،

                                 دوست بداريد.

                                                          « فريدون مشيري»